Woorden van Bas: ‘De onredelijken veroveren de wereld, niet de redelijken’

Eind januari komt het boek Verander uit. Een verhaal over mijn fit20-ondernemerschap. Een opzienbarend verhaal, vinden de mensen die het al gelezen hebben. Ik bouwde aan een mooie loopbaan in de media om deze weloverwogen in één klap om zeep te helpen. Ik besloot al mijn financiële middelen aan te wenden (en die van mijn vrouw) om de fit20-studio te openen. Ik had geen affiniteit met fitness. Ik was geen ondernemer. Mislukking lag op de loer. Toch koos ik voor verandering. Met succes. Ik ben nu een fit20-rolmodel en één van de succesvolste fit20-ondernemers, staat op de achterkant van het boek te lezen.

Maar waarom die keuze toen? Voornamelijk door een ervaring op vrijdag 10 januari 2014, met fit20-oprichter en visionair Walter Vendel, in een fase dat fit20 4 a 5 keer kleiner was dan het nu het geval. Lees hier een passage uit Verander.

---

Walter Vendel komt met een glimlach op ons afgestapt en steekt zijn hand eerst naar mij uit.

‘Bas, wat fijn dat je er bent,’ zegt hij, als hij me de hand schudt. Hij verlegt zijn aandacht naar mijn vrouw. ‘En jij moet Daphne zijn. Goed dat je mee bent gekomen, dat je je ook verdiept in het fit20-verhaal. Leuk je te ontmoeten. Zullen we?’

Hij wijst naar de trap achter hem, die naar de eerste verdieping leidt van de Dutch Golf Hattem, waar het fit20-hoofdkantoor is gevestigd. Ik kan een glimlach niet onderdrukken als ik achter Walter en Daphne aan de trap oploop en iets besef. De uitstraling van fit20 is stijlvol. De studio’s in het land zijn – als ik de foto’s mag geloven – modern en fraai ingericht. Het zijn commerciële ruimtes, die gelikt zijn en de mensen moeten veroveren. Zoals ik online ben veroverd, mede door die hoogwaardige uitstraling. Maar hier zie ik dat allemaal niet. Hier, op het fit20-hoofdkwartier, is geen noodzaak voor opsmuk.

Geen ultraduur state of the art pand met hoge overheadkosten. Het is niet meer of minder dan een paar kantoorruimtes op een eerste verdieping, toevallig gevestigd in een golfclub. Dat geeft het enige vleugje luxe. Ergens diep verscholen in de Veluwse bossen. Hier wordt hard gewerkt door de mensen achter de fit20-schermen. Daar hou ik van, als functioneel ingesteld persoon. Ik voel me direct op m’n gemak.

Het gesprek begint ontspannen. Walter bestempelt mijn achtergrond als interessant, en de aanwezigheid van Daphne als verstandig. Je moet er samen achter staan om een fit20-studio te starten, geeft hij aan. Hij komt vriendelijk over. Ik vraag hem het hemd van het lijf. Hoe het ooit begonnen is. Hoe het is gelukt om tientallen studio’s te openen. Hoe je een studio kunt financieren. Hoe je er een boterham aan kunt overhouden. Hoe je dit kunt doen zonder fitnessprofessional te zijn.

Walter geeft rustig antwoord. De rust die hij uitstraalt staat in schril contrast met de onrust die ik voel. Geen vraag verrast hem en elk antwoord is kundig en volledig. Hij is bovendien gezegend met een rijke woordenschat, valt me op. Hij vertelt over hoe hij ooit met fit20 in aanraking kwam. Het was in 2005 dat hij in New York arriveerde en een trainingsstudio bezocht in Manhattan. De reden? Een boek dat hij over deze trainingsmethode had gelezen. ‘We, de bevriende fysiotherapeut en ik, spraken er dagenlang klanten. De trainingsresultaten waren geweldig. We gingen naar huis met het gevoel en geloof dat de methode werkte. Hier wilde ik iets mee.’

Hij laat een stilte vallen, wat mij tijd geeft om de informatie op me in te laten werken. Hij vertelt het rustig. Alsof het normaal is dat je op basis van een boek naar de andere kant van de wereld vliegt. Hij heeft net verteld dat er op dit moment 34 studio’s zijn. Van een boek, naar een overtuiging, naar een businessplan, naar 34 studio’s. Ik begin onder de indruk te raken.

Walter vervolgt: ‘Ik zag daar direct de ongelooflijke potentie. Dit was een revolutionaire, efficiënte en simpele trainingsmethode met een bijzonder kenmerk als niet hoeven omkleden. Maar het was daar wel echt een training voor de elite, met tarieven die volstrekt onhaalbaar waren voor de modaal verdienende Amerikaan. Zoals het daar werd aangeboden zou het nooit de kritische massa halen. Los van het prijsniveau was het ook nog onbekend voor het grote publiek. En dat in een land dat als de bakermat van marketing wordt beschouwd. Ik voelde mij gechallenged. Het duizelde me, want als het daar al niet lukte, hoe zou het dan ooit in Nederland lukken?’

Walter begint te lachen. ‘Weet je wat het is: de onredelijken veroveren de wereld, niet de redelijken.’